1, 2-Dioksetanu

, połączenie. wzór I, Mol. m. 60, 03. Niewykorzystany D. jest niestabilny; naib. jego pochodne tetraalkilowe, jak również 1,2-dioksan-tany i 1,2-dioksatanodion (wzory II i III) zostały przebadane.


Większość pochodnych AD to kryształy, które są stabilne w temperaturze pokojowej. Rozpuścić. w chloroformie, benzenie, nitrometanie. Według niego. sv-you - typowe nadtlenki (patrz związki nadtlenkowe organiczne ). Pod działaniem LiAlH 4 tetraalkilproizvodnye D. odzyskane w 1, 2-diole, które są stosowane do ich analitu. definicja. Kiedy p-acja z PPh 3 zmienia się w cykliczną. fosforoaminy, rozkładające się z napr. w epoksydach, na przykład. :


Pochodne AD można łatwo rozłożyć. Termoliza ich rzek w org. p celeration towarzyszy chemiluminescencji wynikające z dezaktywacją wzbudzonych cząsteczek ketonów (oznaczonych gwiazdką), będącym w stanie trypletowego, np. :


Pochodne tetraalkilowe DA otrzymuje się przez fotoutlenianie olefin lub przez cyklizację a-bromo-hydronadtlenków, :


Conn. II otrzymuje się przez cyklizację a-perhydroksykwasów RR'C (OOH) COOH w obecności. dwucykloheksylokarbodiimid. Conn. II powstają także w procesie biosyntezy w świetlikach, niektórych organizmach morskich i roślinach. Ich rozpad powoduje bioluminescencję ("zimny blask"). Conn. Ш są otrzymywane przez działanie stęż. H 2 O 2 na chlorek oksalilu w obecności. podstawy (w czystej postaci nie jest przydzielane).D. i jego pochodne są przejściowe. produkty utleniania. związki nienasycone. Biol. natura. lit ... Antonovskiy VL Buzlanovo M., chemia analityczna, organicznych związków nadtlenkowych, Moskwa, 1978; Vasiliev RF, w kolekcji. : Chemia organicznych nadtlenków, Wołgograd, 1982, s. 75-91; Adam W., "Adwances w Hetcrocyclic Chemistry", 1977, t. 21, str. 437-81; Róg A. [a. o.], "Molecular Photochemistry", 1978 79, v. 9, nr 1, str. 1-34. In. L. Antonovsky.


Encyklopedia chemiczna. - M .: radziecka encyklopedia. Ed. I. L. Knunyants. 1988.