Luminofor

(od łacińskiego lumen, luminis rodzaju sprawy - .. Światło i greckie phoros. - Carrier), syntetyczne. in-va, zdolny do przekształcenia różnicy. rodzaje energii w świetle - luminesce. Według rodzaju wzbudzenia podzielony fotograficznych, katody elektronami, X-ray, radio, hemilyuminofory et al. (Patrz, również luminescencji, chemiluminescencji ).
Nieorganiczny L. (luminofory). Ich blask m. To spowodowało zarówno komunikacja-ty w Wyspy osnowy i obecność zanieczyszczeń - aktywatorów, formy międzyludzkich w środowisku DOS. centra luminescencji, koaktywatora i sensybilizatora. Zawartość aktywatora wynosi zwykle 10 1 -10 -3 %. Istnieje samouczulacz. L., nie zawierające na przykład aktywatorów. CaWO 4 . L. oznaczona zasadami receptury określające sensybilizatora i aktywator, często koaktywator, np. ZnS: Ag, Ni; w-w po „:” - aktywator albo ko-aktywator uczulający. Większość inorgian. L jest krystaliczny. strukturę i odnoszą się do luminoforów kryształów. A. Wymagania - jasności i barwy światła, czas poświaty, dyspergowania, odporności cieplnej, itp. - Ustalenie parametrów urządzenia, w-RYH je stosować. L jest zwykle stosowany w postaci stosunkowo cienkiej polikrystalicznej. warstwy (1-100 mikronów) nałożone na wnętrze. pojawienie się światła - ekrany urządzeń elektroakustycznych. Skład pewnym fotograficzny i katodolyuminoforov i ich zastosowań są przedstawione w tabeli. Fotoluminescencja jest podekscytowana optyką.promieniowanie w zakresie od próżni UV do bliskich IR. naib. szerokie zastosowanie fotoluminescencji można znaleźć w niskociśnieniowych lampach fluorescencyjnych. W przypadku lamp stosowanych do oświetlenia ogólnego galofosfat -3 Ca [Ca 3 (EP 4 ) 2 ]. CA (C, F) 2 : Sb, Mn, w wysokociśnieniowych lampach skorygowanego oddawanie barw - mieszanka na bazie fosforanów i krzemianów, emisja w zakresie niebieskim, zielonym i czerwonym obszarach widma. Luminescencja jest wzbudzana przez linię rezonansową Hg o l = 253, 7 nm. Moc światła (stosunek strumienia świetlnego lampy do mocy) lamp z laserem halofosforanowym wynosi 85 lm / W, a lampy z mieszaninami - od 50 do 60 lm / W. Utworzony lampy „nowej generacji” z REE L. podstawie (glinianów, fosforanów, itp), które łączą wysoką skuteczność świetlną (95 ~ lm / W) o wysokiej jakości odtwarzania kolorów. Fotoluminofory służą do korekcji koloru lamp wysokociśnieniowych, lamp emitujących światło w obszarze UV ​​itp. (Patrz tabela). Katodoluminofory są wzbudzane przez wiązkę elektronów; są używane na ekranach kineskopów, w mikroskopach elektronowych, wiązce elektronów i radarach. instalacje. W kineskop kolorowy stosuje się niebieską L. (l max 455 nm), zielony (L max 525 nm) i czerwony (L max 612 i 620 nm ) kolor blasku. Są one stosowane do ekranu kineskopu w postaci punktów znajdujących się w trójkącie lub naprzemiennych pasmach. Ogólny kolor obrazu uzyskuje się poprzez dodanie trzech kolorów luminescencji zastosowanych przez laser i zależy od stosunku ich jasności. Dla dobrego koloru źródła luminescencji LS kolor powinien być możliwy bardziej kompletny, którego powierzchnia jest „niebieski” L pigmentowane SOAL 2 O 4 i „czerwony” - Fe 2 O 3 . * Przy napięciu 6 kV. ** Przy napięciu 14 kV.*** Przy napięciu 12 kV. powłoki kineskopu czarno-biały obraz składający się z mieszaniny o L. niebieski i żółty, zielony (l



max

560 nm) Barwa emisji, zapewniając ogólny kineskopu emisję światła białego. Aby zwiększyć kontrast, stosuje się pigmentację "niebieskiego" L z barwnikiem. Elektroluminofory są wzbudzane przez naprzemienny lub stały prąd elektryczny. pole. Haib. powszechne elektroluminofory to ZnS: Cu i Zn (Cd) S (Se): Cu. W zależności od wprowadzonej koaktywatorów oprócz Cu (Cl, Br, Al, Ca lub Mn) otrzymany L. o niebieski, zielony, pomarańczowy, żółty i czerwony kolor luminescencji. Luminofory rentgenowskie są wzbudzane przez promieniowanie rentgenowskie; są stosowane w roentgenologich. badania człowieka i in. defektoskopia. L. CaWO 4 znalazło zastosowanie w miodzie. ekrany, ind. Dyfrakcja promieniami X przy użyciu materiałów o niskiej zawartości srebra i detekcja defektów przy wysokich napięciach. W dec. rodzaje miodu. radiologiczny. ekrany również stosują BaSO 4 : Pb; (Sr, Ba) SO 4 : Eu; BaF, Cl: Eu; Ba 3 (PO 4 ) 2 : Eu; LaOBr: Tb, Yb; ZnS: Ag; ZnS. CdS: Ag; CsI: Tl. Radioluminofory są wzbudzane promieniowaniem radioaktywnym; są używane do dozymetrii i radiometrii. Gdy dozymetrii powszechnie stosowane wiązanie LA niektórych podświetlenia coraz energii m-ry przechowywane w wzbudzenia. Do dozymetrii G rentgenowskich są stosowane LiF: Mg, Ti i MGB 4 S 7 : Dy, szybkich neutronów - CaS: Na, Bi, Zn; dla a-radiometrii - ZnS: Ag. Wśród neorg. L. duże praktyczne. Stosowane są również okulary luminescencyjne. Uzyskuje się je przez gotowanie szkła, dodawanie do aktywatorów ładunku, częściej soli REE lub aktynowców. Okulary mają dobry optyczny. przezroczystość i może być używany jako materiałów laserowych, , a także jako wizualizatory obrazów. Organiczny L. (luminatory, organoluminofory). Ich luminescencja wynika z chemii. struktura org. Cpd. i jest zapisany w tekście. Stany zagregowane. Według niego. Strukturę wyróżnia ślad. org. L .: Aromatyczny. węglowodory lub ich pochodne (węglowodory fenylowe skondensowanymi węglowodorów aromatycznych. ziarna lub ariletilenovoy i grupy arilatsetilenovoy), 5- i 6-członowe pierścienie heterocykliczne i ich pochodne, Comp. z grupami karbonylowymi; do org. L. obejmują również kompleksy metali z org. ligandy. Org. Fotoluminesatory są stosowane jako farby fluorescencyjne, których luminescencja jest powodowana przez promieniowanie widzialne UV i krótkofalowe. Pigmenty farb są stałymi roztworami org. L. lub ich mieszaniny z barwnikami w fazie rozkładu. żywice (zwykle z mocznikiem i melaminoformaldegilnyh żywic, modyfikowanych jedno- i polioli lub arilsulfamidami). Dla koloru żółtego zwykle używane 3 metoksibenzantron, niebieski - ariletilenovye podstawione 2, 5-diariloksazolov Orange - Mieszaninę 3-metoksibenzantrona C i rodaminy 6G. Some-org org. L. służy do barwienia tworzyw sztucznych i syntetycznych. włókna optyczne. tkaniny wybielające, papier, naturalne i artystyczne. włókna i nieporozumienia. powłoki. Tak więc, na stosowane kopolimery chlorku winylu farbowania rodamina C (czerwony), 2, 2'-dwuhydroksy-1, 1'-naftalazin (żółty), mieszanina 2, 2'-dwuhydroksy-1, 1'-naftalazina z ftalocyjaniny miedziowej (zielony ) pochodne pirimidinantrona (czerwono-pomarańczowe) w celu uzyskania zabarwienia polistyrenu w zabarwieniu pomarańczowo-czerwony - naftoilenbenzilimidazoly i jego podstawione. Kiedy opt. L. wybielania, absorbując światło w bliskim obszarze UV ​​fluorescencji fioletowe (L
max 415-429 nm), niebieskim (430-440 nm) lub niebiesko-zielonego (441-466 nm), część widzialnego widmo.Opt. nałożenie ich fluorescencji i żółtych promieni odbijanych przez bielony materiał powoduje białość. Kiedy opt. stosowane są wybielające pochodne stilbenu, kumaryny, pirazoliny, naftalimidu, benzoksazolu itp. Org. L., zdolny do emitowania światła pod wpływem promieniowania radioaktywnego, jest używany jako scyntylatory. Istnieją pojedyncze kryształy. (antracen, tetracen, piren, karbazol, arylo-podstawiony etylen i oksazol), ciekłe (węglowodory polifenylowe, 2,5-diarylooksazol) i tworzywa sztuczne. scyntylatory. Te ostatnie to stałe roztwory ciekłych scyntylatorów w bazach polimerowych (polistyren, poliwinylosiloksylen). Wiele org. L. - na przykład aktywne media ciekłych laserów. barwniki cyjaninowe, polimetylenowe i inne, wskaźniki luminescencyjne. Ponadto, org. L stosuje się w wykrywaniu i analizie defektów luminescencyjnych. chemia (patrz analiza luminescencyjna ), a także w Mol. biologia i medycyna (fluoresceina, akrydyna itp.) jako znaczniki lub sondy (patrz na przykład sondy lipidowe ). W przypadku chemiluminoforowców patrz Chemiluminescencja. Lit. : BM Gugel, Phosphors for Electrovacuum Industry, M ... 1967; Luminofory nieorganiczne, M., 1975; Karnaukhov VN, Luminescencyjna analiza spektralna komórki, M., 1978; Krasovitskii BM, Bolotin BM, Organic Luminophors, wyd. , M., 1984; Streszczenia 5. Ogólnopolskiej Konferencji "Synteza, właściwości, badania, technologia i zastosowanie fosforów", część 1-2. Stawropol. 1985. I. F. Golubev. Encyklopedia chemiczna. - M .: radziecka encyklopedia. Ed. I. L. Knunyants. 1988.