Wybór Redakcji

LUTES

(od łacińskiego Lutetia Parisiorum lub Lutetia - Lutetia, tytuły głównego miasta galijskiej plemienia paryzjowie, nowoczesny paryskiego ;. łac Lutet ...) Lu, Chem. element III gr. okresowe. systemy, at. n. 71, at. 174, 967; odnosi się do pierwiastków ziem rzadkich (itrrium podgrupa lantanowców). Pr. Składa się z dwóch izotopów 175 Lu (97, 40%) i 176 Lu (2, 6%); 176 Lu jest radioaktywny (T 1/2 2, 4. 10 10 lat). Konfiguracja zewnętrzna. powłoka elektronowa 4f 14 5 s 2 5p 6 5d 1 6S 2 ; stopień utlenienia +3; energia jonizacji na sukces. Przejście z Lu 0 do Lu 3+ wynosi 5, 4259, 13, 9 i 20, 9596 eV; 0 promienia atomowego, 174 nm, a promień jonowy (koordynacja w nawiasach. Numer) lu 3+ 0, 100 nm (6) 0, 112 nm (8) 0, 117 nm (9). L jest rzadkim pierwiastkiem, jego zawartość w skorupie ziemskiej jest mniejsza niż 8-10% masy, w wodzie morskiej 1, 2. 10 - 6 mg / l. Razem z innymi pierwiastkami ziem rzadkich zawiera się w ksenotime, fergusonicie, euxenicie i innych minerałach itru. Podstawowy. prom. minerały - xenotime, euxenite, bastnesite. L to srebrno-biały metal z sześciokątem. siatka typu Mg, a = 0, 35031 nm, c = 0, 55509 nm, z = 2, spacje. grupa P6 3 / TTS. T. pl. ok. 1660 ° C, b. ok. 3410 ° C; Gęstość promieniowania rentgenowskiego. 9, 849 g / cm 3 ; C 0 p 26,5 J / (mol K); DH 0 pl 19 kJ / mol, DH 0 użyj ok. 350 kJ / mol; S 0 298 51, 1 J / (mol K); ciśnienie pary 3, 18 Pa (1727 ° C); współczynnik temperaturowy. rozszerzalność liniowa 1, 25. 10 - 6 K - 1 ; r 6, 8 10 -7 Ohm. m; współczynnik. Poisson 0, 233. Łatwo pożyczaj futro.przetwarzanie. W powietrzu jest pokryty gęstą, stabilną warstwą tlenku, z ogrzewaniem. do 400 ° C jest utleniany. Z wyższym. T-rah wzajemnie. z halogenami, S i innymi niemetalami. Reaguje z górnikiem. to-tami. Poniżej znajdziesz informacje o. ważne związki. Tlenek L. (półtoratlenek siarki) Lu 2 Około 3 - impotent. kryształy z młodymi. siatka ( a = 1, 039 nm, z = 16, grupa przestrzenna Ia3); gęsty. 9, 424 g / cm 3 . Sześcienny. modyfikacja staje się monokliniczna ( a = 1, 370 nm, b = 0, 3410 nm, c = 0, 8425 nm, b = 100, 22 °, z = 6, grupa przestrzenna C2 / m) ; gęsty. 10, 16 g / cm 3 . M.p. ok. 2450 ° C; C 0 p 101, 8 J / (mol K); DH 0 próbka - 1878, 2 kJ / mol; S 0 298 110 J / (mol K). Tlenek otrzymuje się przez termostabilność. rozkład azotanów, szczawianów lub innych związków. L jest wyższe niż 800 ° C. Składnik wysokotemperaturowej ceramiki. Triflorid LuF 3 - impotent. kryształy z rombem. ( a = 0, 6145 nm, b = 0, 6761 nm, c = 0, 4472 nm, z = 4, grupa przestrzenna Ppt ); w 957 ° C przechodzi w trygon. modyfikacja; m.p. 1184 ° C, b. ok. 2230 ° C; gęsty. 8. 29 g / cm 3 ; C 0 p 87, 9 J / (mol K); DH 0 próbka -1673, 6 kJ / mol; S 0 298 96, 2 J / (mol K); nierozpuszczalność. w wodzie; tworzy krystaliczne hydraty. Otrzymany przez wytrącanie z wodnego roztworu p-sol soli L. pod działaniem kwasu fluorowodorowego, m. In. również otrzymał wzajemne. Lu 2 O 3 z gazowym HF, F 2 lub NH 4 HF 2 , termin. rozkład kompleksów fluoroamoniowych w temperaturze 400-500 ° C itp. Są one stosowane do otrzymywania metali. L., fluorkowe materiały laserowe. Wodorotlenek Lu (OH) 3 otrzymuje się przez hydrolizę rozpuszczalnych w wodzie soli L z alkaliami (pH początku strącania wynosi ~ 6). Rozpuszczalne w wodzie sole L. - chlorek, azotan, octan, nadchloran, siarczan - są odparowywane w postaci krystalicznych hydratów. Sole L. w porównaniu z solami innych stalówek lantanowców.są podatne na hydrolizę. Słabo rozpuszczalne sole L. - szczawianu, fosforanu, fluorku, węglanu. Zwykle wytrącanie szczawianu (pH 3-4) jest zwykle stosowane do izolowania Lu (III) z p-ra. L. - Naib. Silny po środku kompleksującym Sc wśród REE. Tworzy kompleksy hydroksylowe kompozycji M I 3 [Lu (OH) 6 ], znane tylko dla Yb i Sc. Podczas przetwarzania mieszaniny REE, wyizolowanej z minerałów, uwalniany jest LA z ułamkiem ciężkiego REE. Oddzielić L. od innych REE przez ekstrakcję i wymianę jonową. Metaliczny. L jest otrzymywany przez redukcję LuF 3 przez wapń. L. odkrył w 1907 r. J. Urben. Lit. patrz w art. Rzadkie elementy ziemskie. L. I. Martynenko. S.D. Moiseev. Yu. M. Kiselev. Encyklopedia chemiczna. - M .: radziecka encyklopedia. Ed. I. L. Knunyants. 1988.